Wat heb ik een geluk dat ik op 13 jarige leeftijd deze geweldige reis mee heb mogen maken. Ik vond deze reis zo ontzettend leuk omdat ik hier voor veel mensen iets kon betekenen. Dat was dan ook de grootste rede dat ik mee wilde. Cochabamba heeft een arm en een rijk deel. Ik vind het jammer dat deze verschillen zo ontzettend groot zijn en dat we nu al op weg naar huis zijn. Ik ga hieronder mijn hoogtepunten zetten van deze reis.

Kasa Huasa vond ik het leukste van deze reis. We kwamen daar aanrijden en de kinderen kwamen gelijk om de bus staan. Als je uitstapte werd je aan alle kanten geknuffeld en aangestaard. Ze vonden ons heel interessant en dat is een groot verschil met Nederland. Waarschijnlijk omdat de kinderen hier weinig aandacht krijgen, juist daarom vind ik het zo ontzettend leuk dat ik ze die aandacht wel kon geven. Toen ze eenmaal in de klassen zaten verdeelden wij ons ook over de klassen. Ik ging samen met Thijs (een jongen van de Nederlandse school) en Nienke naar groep 3. Eerst zongen zij liedjes in het Spaans, daarna leerden wij ze ‘hoofd schouders knie en teen’. We schreven letters en sommen op het bord waarop hun de goede uitspraak riepen. In de pauze gingen we met ze spelen: voetballen, dansen, rondjes draaien, etc. Toen was het helaas tijd om afscheid te nemen. De kinderen zijn in één ochtend zo gehecht aan je geraakt, dat ze in het Spaans vroegen wanneer je terug kwam. Ik vond het wel zielig dat ik niet met zekerheid ‘ja’ kon zeggen.

De verhalen van Theo, het werk van Theo en de straatkinderen hebben de meeste indruk op mij gemaakt. Ook het interview dat Juul en ik hadden gehouden met de jongens uit het tehuis was erg indrukwekkend. Deze jongens zijn heel open en vertelden hun heftige verhalen. Zij zijn door hun moeilijke situaties op het foute pad geraakt, maar zij zijn ook weer op het goede pad teruggekomen door de hulp van Theo. Daarom ben ik heel blij dat er mensen zoals Theo bestaan.

De kinderopvang van Remi Cuppers interesseerde me ontzettend. Zij hebben daar 156 kinderen en mogen/kunnen geen kinderen weigeren, dus het worden er steeds meer. Ze krijgen van de overheid 9 Bolivianos per kind per dag voor maximaal 100 kinderen. Het is toch triest, ten eerste is 9 Bolivianos per kind veel te weinig en ten tweede slaat het nergens op dat ze voor 56 kinderen helemaal niks krijgen. Er komen ook soms kinderen daar die snel een operatie nodig hebben. Bij een gewoon ziekenhuis moet je dan heel lang wachten, maar die tijd is er meestal niet. Daarom gaan ze vaak naar een privé-arts, dit kost al snel 2000 euro. Gelukkig krijgen ze donaties uit Nederland, maar dit is niet genoeg, daarom heeft de kinderopvang nog schulden. Ik heb de opvang een volle tas met kleding gegeven die ik uit Nederland mee genomen had, hier waren ze natuurlijk heel blij mee.

Wat ik heel mooi vind aan Bolivia (Cochabamba) is dat het zoveel verschillende landschapen heeft en dat je op heel veel plekken ontzettend mooi uitzicht hebt, wat je dan elke keer opviel was de laag smog boven de stad. Het uitzicht veranderde steeds, als we dan door de bergen reden deed ik geen oog dicht omdat ik zo mooi vond.

Het mooiste aan deze reis was: kinderen helpen, kleding en bananen uitdelen, aandacht geven, voor ze koken en nog veel meer.Ik heb ook veel bewondering voor Anna, zij helpt altijd iedereen en staat altijd voor iedereen klaar. Toen we het geld gingen verdelen heb ik het opgehaalde geld (320 euro) uit Lennisheuvel (3 koningen zingen) dan ook aan Anna gegeven.

Kortom, het was een prachtige ervaring. Graag zou ik nog een keer terug willen om vrijwilligerswerk te gaan doen.
Noor